ការគ្រប់គ្រងសត្វល្អិតចម្រុះ(IPM) គឺជាប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងដំណាំដែលរួមបញ្ជូលនូវការគ្រប់គ្រងវិធីសាស្រ្ដទាំងអស់ដើម្បីថែរក្សា និងការពារដំាំណាំអោយដុះលូតលាស់ ទទួលបានទិន្នផលខ្ពស់ ធានាបាននូវនិរន្ដភាពផលិតកម្ម ប្រសិទ្ធិភាពសេដ្ឋកិច្ច និងការពារនូវសុខុមាលភាពរបស់ប្រជាកសិករ និងបរិស្ថាន។ កម្មវិធីរបស់ IPMគឺផ្កោតជាសំខាន់ទៅលើការ កាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ថ្នាំកសិកម្ម ក្នុងការកម្ចាត់សមាសភាពចង្រៃ ។
ដំណើរការIPM
១. កំណត់អត្តសញ្ញាណសត្វល្អិត
ការកំណត់អត្តសញ្ញាសត្វល្អិតបានត្រឹមត្រូវគឺជាគន្លឹះបន្ថែមសម្រាប់ប្រើប្រាស់នូវវិធានការដែលចំគោលដៅក្នុងការគ្រប់គ្រង។ការកំណត់អត្តសញ្ញាណសត្វល្អិតគឺមានន័យថាយើងត្រូវសិក្សាបន្ថែមអំពីវដ្ដជីវិត ក៏ដូចជាជីវវិទ្យារបស់សត្វល្អិតផងដែរ។
២. កំណត់កម្រិតសកម្មភាព
ការរកំណត់កម្រិតសកម្មភាពគឺជាទិដ្ឋភាពសំខាន់បំផុតមួយនៃIPM ដែលចំណុចនេះយើងគួរតែអនុវត្តដើម្បីគ្រប់គ្រងសត្វល្អិត។ វាជាគោលការណ៍ណែនាំដែលបង្ហាញពីសត្វល្អិតបំផ្លាញឈានដល់កម្រិតណាមួយ (តើការបំផ្លាញសត្វល្អិតនោះច្រើនដល់កម្រិតណា)។ ការពិចារណា តើការបំផ្លាញរបស់សត្វល្អិត និង ការប្រើប្រាស់វិធានការគ្រប់គ្រងមួយណាចំណាយច្រើនជាង យើងត្រូវគិតពីសេដ្ឋកិច្ច។
៣. ការត្រួតពិនិត្យ
ការរក្សាកំណត់ត្រានៃចំនួនសត្វល្អិតគឺផ្ដល់ប្រយោជន៍សម្រាប់យើងសម្រេចចិត្តធ្វើសកម្មភាពគ្រប់គ្រង។យើងត្រួតពិន្យដោយកំណត់លើ៖
- ចំនួនសត្វល្អិតជាមធ្យមដែលចាប់បានក្នុងមួយអន្ទាក់រៀងរាល់សប្ដាហ៍
- ភាគរយនៃស្លឹកឬរុក្ខជាតិដែលខូចខាតដោយការបំផ្លាញដែលត្រូវរកឃើញក្នុងអំឡុងពេលពិនិត្យ
៤. ការបង្ការ
ក្នុងចំណោមសកម្មភាពបង្ការរួមមាន៖
- ជ្រើសរើសទីតាំងដាំដុះដំណាំត្រឹមត្រូវ
- ជ្រើសរើសពូជដែលសមស្រប
- ប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសដាំដុះនិងដាំដំណាំបង្វិល
- ត្រូវគ្រប់គ្រងទឹក និងជម្រកធម្មជាតិ…
៥. ការគ្រប់គ្រង
- នៅពេលដែលចំនួនសត្វល្អិតត្រូវបានកំណត់ និង តាមដាន យើងអាចប្រើប្រាស់សត្វល្អិតមានប្រយោជន៍ឬសារពាង្គកាយផ្សេងទៀតទៅគ្រប់គ្រងនិងទប់ស្កាត់នៃប្រជាករសត្វល្អិតទាំងនោះ។ការគ្រប់គ្រងជីវសាស្រ្ដមានទម្រង់ជាសត្វល្អិត ប៉ារ៉ាស៊ិត បាក់តេរី … យើងអាចជ្រើសរើសដោយផ្អែកលើប្រសិទ្ធភាពរបស់វាក្នុងការគ្រប់គ្រងសត្វល្អិតគោលដៅ។
- បើសិនគ្រប់គ្រងមិនបានសម្រេចតាមរយ ការដាក់អន្ទាក់ Biocontrol (ការគ្រប់គ្រងជីវសាស្រ្ដ) ការគ្រប់គ្រងលើថ្នាំគីមីជាការចាំបាច់។
កម្មវិធី IPMអនុវត្តការងារដោយផ្អែកលើគោលការណ៍គ្រឹះសំខាន់៤គឺ
- ដាំដំណាំអោយលូតលាស់ល្អ ៖ ត្រូវចេះជ្រើសរើសពូជអោយបានល្អ គឺជាពូជផ្ដល់ទិន្នផលខ្ពស់ ធន់នឹងការបំផ្លាញរបស់សត្វល្អិត និងជំងឺ ស្របនិងបរិស្ថាន។ក្រៅពីនេះត្រូវចេះរៀបចំដី បច្ចេកទេសដាំដុះ ការថែទាំ និងប្រើប្រាស់ដីអោយមានតុល្យភាព។
- ថែរក្សាសត្វមានប្រយោជន៍ ៖ ត្រូវចេះស្វែងយល់ពីប្រភេទនិងបរិមាណសត្វស៊ីដំណាំ សត្វមានប្រយោជន៍ក្នុងស្រែចំការ លក្ខណៈនៃការរស់នៅ ការស៊ីចំណីរបស់សត្វនីមួយៗ។ព្យាយាមជ្រើសរើសប្រភេទថ្នាំកសិកម្មគីមីដែលមានផលប៉ះពាល់តិចតួចដល់សុខភាពមនុស្ស សត្វ សត្វមានប្រយោជន៍និងបរិស្ថានព្រមទាំងចេះថ្លឹងថ្លែងអំពីប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ចក្នុងផលិតកម្ម។
- ចុះពិនិត្យស្រែជាប្រចាំ ៖ ការចុះពិនិ្យស្រែ គឺជាការងារចាំបាច់បំផុត ដែលធ្វើអោយយើងវាយតម្លៃអំពីស្ថានភាពស្រែ លក្ខណៈលូតលាស់របស់ដំណាំ ស្ថានភាពទឹក ដី ស្មៅចង្រៃ វត្តមានសត្វមានប្រយោជន៍ សត្វបំផ្លាញដំណាំ។
- ក្លាយជាអ្នកជំនាញក្នុងការផលិតកម្មដំណាំ ៖ បង្កើនសម្ថតភាពរបស់កសិករអោយចេះពិនិ្យនិងចេះវិភាគនិងធ្វើសេចក្ដីសម្រេចលើខ្លួនឯងប្រកបដោយភាពវៃឆ្លាត តាមរយៈការផ្លាស់ប្ដូរបទពិសោធន៍ជាមួយអ្នកបច្ចេកទេសនិងកសិករក្នុងតំបន់។
ឯកសារយោង
